چهارشنبه ۳ اردیبهشت ۱۳۹۳ ه‍.ش.

پیام تشکر شاهرخ زمانی و اعلام پایان اعتصاب غذا

در پی تعهد کتبی مسولان زندان رجایی‌شهر مبنی بر بازگرداندن شاهرخ زمانی به بند سیاسی این زندان وی طی پیامی از تمامی حمایت‌کنندگان تقدیر و تشکر کرده و اعلام کرد اعتصاب غذای خود را پایان داده است. ساعتی بعد مسولان زندان وی را به سالن ۱۲ زندانیان سیاسی بازگرداندند.

برای شنیدن لین پیام روی لینک زیر کلیک کنید:

 پیام تشکر شاهرخ زمانی و اعلام پایان اعتصاب غذا

خبرگزاری هرانا: انتقال شاهرخ زمانی به سالن ۱۲ و پایان اعتصاب


خبرگزاری هرانا – شاهرخ زمانی بعد از ظهر روز ۳ اردیبهشت به سالن ۱۲ منتقل شد و به اعتصاب غذای خود پایان داد.

بنا به اطلاع گزارشگران هرانا، ارگان خبری مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران، شاهرخ زمانی فعال کارگری در بند زندان رجایی شهرکرج ساعاتی پیش به سالن ۱۲ بند ۴ منتقل شد و به اعتصاب غذای خود پایان داد.

این فعال کارگری زندانی روز شنبه ۳۰ فروردین و یک‌شنبه ۳۱ فروردین براثر افت شدید فشار خون به بهداری زندان رجایی شهرکرج منتقل شد ولی اجازه تزریق سرم را به پزشکان بهداری نداد و به بند خود بازگشت.

شاهرخ زمانی که از روز ۱۷ اسفند ماه در همبستگی با دراویش زندانی دست به اعتصاب غذای ۳ روزه زده بود، پس از تبعید به زندان قزل‌حصار کرج از روز ۲۰ اسفند ماه اعتصاب غذای خود را بامطالبه بازگشت به بند سیاسی زندان رجایی شهر کرج بصورت نامحدود ادامه داد و تا روز ۲۵ فروردین که به زندان رجایی شهرکرج بازگشت به مدت ۳۹ روز در اعتصاب غذا بسر برد.

شاهرخ زمانی روز ۲۶ فروردین پس از سپری کردن ۲۴ ساعت در قرنطینه زندان رجایی شهر به سالن ۱۲ این زندان وارد شد اما پس از چند ساعت مسئولین زندان وی را به بند ۳ سالن ۸ که به زندانیان عادی و خطرناک اختصاص دارد انتقال نمودند و به همین دلیل او اعتصابش را از سر گرفت.

شایان ذکر است شاهرخ زمانی عضو هیات مدیره کمیته پیگیری برای ایجاد تشکل‌های مستقل کارگری و هیات بازگشایی سندیکای کارگران ساختمان و نقاشان پس از بازداشت در تبریز در ۱۸ خرداد ماه ۱۳۹۰ به ۱۱ سال زندان محکوم شد.

گفت‌و‌گوی رادیو زمانه با محمد اشرفی و نیما پوریعقوب در خصوص وضعیت شاهرخ زمانی

شاهرخ زمانی، فعال کارگری زندانی که در پی از سر گرفتن اعتصاب غذای خود و وخامت وضعیت جسمی، طی روزهای شنبه و یکشنبه، ۳۰ و ۳۱ فروردین‌، به بهداری زندان رجایی‌شهرکرج منتقل شد هنوز در اعتصاب غذا به‌سر می‌برد.
این زندانی سیاسی، که به شدت وزن کم کرده و علاوه بر تاری دید، دچار افت شدید فشار خون هم هست، اجازه تزریق سرم را به پزشکان بهداری نداده و به بند خود بازگشته است.

این فعال کارگری که روز هفدهم اسفند ۹۲ در همبستگی با دراویش گنابادی و اعتراض به انتقال آنها به زندان رجایی شهرسه روز دست به اعتصاب غذا زده بود، در روز ۲۰ اسفند توسط مسئولان زندان رجایی‌شهر به بهانه انتقال به دادگاه به واحد سه قزلحصار تبعید شد.

وی از همان روز تبعید به زندان قزل‌حصار کرج اعتصاب غذای خود را با درخواست بازگشت به بند سیاسی زندان رجایی‌شهر کرج به‌شکل نامحدود ادامه داد و تا روز ۲۵ فروردین که به زندان رجایی‌شهر بازگشت به مدت ۳۹ روز در اعتصاب غذا به‌سر برد.

وی روز ۲۶ فروردین‌ماه پس از سپری کردن ۲۴ ساعت در قرنطینه زندان رجایی‌شهر با تهدید ماه‌محمد مردانی رئیس زندان گوهردشت، به سالن ۸ بند سه زندان رجایی شهر منتقل شد.

زندانیان رجایی‌شهر به این سالن، بند خطرناک می‌گویند. در پی انتقال به سالن  ۸ بند سه  شاهرخ زمانی دوباره اعلام کرد به اعتصاب خود تا برگراندن وی به سالن ۱۲ ادامه خواهد داد.

این فعال حقوق کارگران سال ۹۲ دستگیر و به اتهام اقدام علیه امینت ملی به ۱۱ سال زندان محکوم شد.

معمولاً زندانیان سیاسی  معترض را به عنوان تنبیه از زندان اوین به سالن ۱۲ زندان گوهردشت منتقل می‌کنند. حدود هشت ماه پیش دراین بند زندانیان مجمع عمومی تشکیل داده بودند و سه نفر را به نمایندگی از خود برای پی‌گیری خواسته هایشان انتخاب کردند. یکی از آنها شاهرخ زمانی و دیگری سیمکو خلقتی است. سیمکو خلقتی دو ماه پیش به اوین منتقل شد و در جریان ضرب وشتم بند ۳۵۰ اوین، یکی از افرادی بود که به شدت کتک خورد.

زمانه با محمد اشرفی سخنگوی  کمیته حمایت از شاهرخ زمانی و نیما پوریعقوب فعال حقوق بشر به گفت‌وگو نشسته است.

برای شنیدن این گفت‌و‌گو روی کلیک زیر کلیک کنید.

گفت‌وگوی رادیو زمانه با محمد اشرفی و نیما پوریعقوب

حمایت نمایندگان اتحادیه دانشجویان بریتانیا از شاهرخ زمانی – کمپین احیای مارکسیستی در بریتانیا

شاهرخ زمانی را آزاد کنید

جنبش دانشجویی در بریتانیا، سنتی پرافتخار در ایجاد همبستگی با مبارزات عدالت خواهانه در گوشه و کنار جهان دارد. از پشتیبانی از جنبش علیه آپارتاید در آفریقای جنوبی گرفته تا حمایت از جنبش دانشجویی در سوازیلند در برابر سلطنت مطلقه. ما همواره در جبهۀ حق ایستادیم. اگرچه همبستگی ما فی نفسه تغییری اساسی در واقعیت موجود نمی دهد، اما قطعاً این تهور و دلگرمی را به مبارزان آزادی می دهد که آن ها تنها نیستند. در این جا ما با داستان واقعی زندگی یک مبارز راه آزادی در ایران رو به رو هستیم که در همین لحظه زیر دستان رژیم استبدادی این کشور رنج را تجربه می کند. شاهرخ زمانی یک فعال سندیکایی است که از ماه ژوئن 2011 تنها به دلیل سازماندهی همقطاران خود به سوی برپایی یک اتحادیۀ کارگری مستقل در ایران زندانی گردیده است. رژیم این اقدام او را به مثابۀ گسترش «تبلیغات» و «تهدید امنیت ملی» دیده است. طبق گقته های چندین سازمان حقوق بشری، شاهرخ به لحاظ جسمی و روانی مورد سوء رفتار قرار گرفته و حتی مشمول ممنوعیت ملاقات و عدم برخورداری از رسیدگی پزشکی نیز شده است. شاهرخ در برابر این تاکتیک های وحشیانۀ رژیم وارد اعتصاب غذا گردیده است. روحیۀ مبارزه جویانۀ وی قطع نگردیده، ولی ما نگران وضع جسمانی او هستیم. تاکنون بیش از 29 روز است که او در اعتصاب غذا به سر می برد. ما امضاکنندگان خواهان آزادی شاهرخ زمانی، فعال کارگری در بند و برخورداری وی از درمان به دلیل وضع وخیم سلامتی او هستیم. ما به زودی این نامه را به روزنامه ها نیز ارسال می کنیم. لطفاً این نامه را امضا فرمایید. با سپاس

عمر رای، سرپرست امور خارجی و کمپین های اتحادیۀ «دانشگاه کالج لندن»

راشل او براین، صنف دانشجویی دانشگاه برمینگام

ربورا هرمان، صنف دانشجویی دانشگاه برمینگام

شانتل دو کارپانتیه، سرپرست اتحادیۀ دانشجویی دانشگاه اسکس، و عضو «شورای اجرایی ملی» در «اتحادیۀ دانشجویی ملی» (NUS NEC)

تام فلاین، معاون آموزشی اتحادیۀ دانشگاه بریستول و عضو «شورای اجرایی ملی» در «اتحادیۀ دانشجویی ملی»

جیمز پاتر، معاون آموزشی اتحادیۀ دانشجویی دانشگاه اسکس

گریس اسکلتن، دبیر کل اتحادیۀ دانشجویی منچستر

جیمی گرین، معاون ارتباطات و کمپین های اتحادیۀ دانشجویی رویال هالووی

کلی راجرز، منتخب هیئت متولیان «اتحادیۀ دانشجویی ملی»

اد باور، عضو هیئت متولیان «اتحادیۀ دانشجویی ملی»

بث ردموند، کمپین ملی علیه شهریه و کاهش هزینه های عمومی

تام راتلند، سرپرست اتحادیۀ دانشجویی دانشگاه آکسفورد

رُشنی جاشی، اتحادیۀ دانشجویی «راسکین کالج»

رابرت ایگلتن، اتحادیۀ دانشجویی «کاردینال نیومن کالج»

همیش یودال، عضو مشاور اتحادیۀ دانشجویی «نورث تامبریا»

الیوت فولان، اتحادیۀ دانشجویان «دانشگاه آنگلیای شرقی»

مایکل چسام، رئیس اتحادیۀ دانشگاه لندن

دنیل کوپر، معاون اتحادیۀ دانشگاه لندن

هاتی کریگ، معاون آموزشی دانشگاه برمینگام

بکا اندرسن، سرپرست اتحادیۀ دانشجویی کالج گیت هد

کرستی های، معاون خدماتی انجمن دانشجویان دانشگاه ادین برگ

جو وینسون، معاون «اتحادیۀ دانشجویی ملی» (پیش دانشگاهی)

هانا پترسن، مسئول دانشجویان معلول «اتحادیۀ دانشجویی ملی»

اسکای یارلت، مسئول کمپین «دگرباشان» اتحادیۀ دانشجویی ملی (جایگاه ازاد)

فن مک گلدریک، مسئول کمپین «دگرباشان» اتحادیۀ دانشجویی ملی (جایگاه زنان)

گوردن ملونی، رئیس بخش اسکاتلند «اتحادیۀ دانشجویی ملی»

استف لوید، رئیس بخش ویلز «اتحادیۀ دانشجویی ملی»

مگن دان، معاون آموزش عالی «اتحادیۀ دانشجویی ملی»

کلی تمپل، مسئول زنان «اتحادیۀ دانشجویی ملی»

شریا پودل، مسئول دانشجویان «اتحادیۀ دانشجویی ملی»

اما بارنز، نمایندۀ دانشجویان پاره وقت «اتحادیۀ دانشجویی ملی»

جاش رولندز، نمایندۀ دانشجویان بالغ «اتحادیۀ دانشجویی ملی»

جوآنا اپییانا، عضو بخش «دانشجویان معلول» از «شورای اجرایی ملی» در «اتحادیۀ دانشجویی ملی»

روسی هازرد، شورای اجرایی ملی «اتحادیۀ دانشجویی ملی»

جیمز مک اش، شورای اجرایی ملی «اتحادیۀ دانشجویی ملی»

چارلز بری، شورای اجرایی ملی «اتحادیۀ دانشجویی ملی»

پیتر اسمال وود، شورای اجرایی ملی «اتحادیۀ دانشجویی ملی»

ریانون دورانز، شورای اجرایی ملی «اتحادیۀ دانشجویی ملی»


جسیکا گلداستون، شورای اجرایی ملی «اتحادیۀ دانشجویی ملی»

کریس کلمنتز، شورای اجرایی ملی «اتحادیۀ دانشجویی ملی»

امی اسمیث، منخب شورای اجرایی ملی «اتحادیۀ دانشجویی ملی»

رابرت فاستر، نمایندۀ اسکاتلند در شورای اجرایی ملی «اتحادیۀ دانشجویی ملی»

افرین سولات، اتحادیۀ دانشجویی دانشگاه بث

کریس پگت، اتحادیۀ دانشجویی دانشگاه بث

فریا مارتین، اتحادیۀ داشنجویی «شفیلد هلم»

اما بوث، سرپرست دانشجویان کارگر دانشگاه کنت

میگوئل کوستا ماتوس، اتحادیۀ دانشجویی «وارویک»

رزا سیله، معاون انجمن دانشجویی استراث کلاید

مکسول دلمینی، شورای نمایندگی دانشجویان دانشگاه سوازیلند

النا انزلی، انجمن دانشجویی دانشگاه ابیردین

شبکۀ همبستگی کارگری (IWSN)

در پی تعهد کتبی مسولان زندان، شاهرخ زمانی به اعتصاب غذای خود پایان داد




شاهرخ زمانی پس از ۴۷ روز به اعتصاب غذای خود پایان داد.

ساعت ۱۱ قبل از ظهر امروز چهار شنبه سوم اردیبهشت ۱۳۹۳ شاهرخ زمانی برای اولین بار پس از اینکه مادرش از بیمارستان مرخص شده بود با او تلفنی صحبت کرد و پس از سلام و علیک خانم زرین نجاتی (مادر شاهرخ زمانی) پیام  تشکل‌های کارگری و خانواده و دوستان شاهرخ را  بر مبنای اینکه سلامتی تو برای ما از هر چیزی مهمتر است و ما می خواهیم که تو اعتصاب غذای خود را تمامی کنی، به شاهرخ رساند و شاهرخ ضمن تشکر و قدردانی از تمامی تشکل ها و دوستان قول داد که به زودی اعتصاب غذای خود را تمام خواهد کرد. هم چنین در ساعت ۱۲ ظهر امروز طی جلسه‌ای که در زندان گوهردشت بین رئیس زندان و تعدادی از مسئولین داخلی زندان و مسئولین مربوط به زندان‌ها با حضور شاهرخ زمانی تشکیل شده بود، در مذاکراتی که بین شاهرخ زمانی و مسولان زندان به عمل آمد، مسولان کتبا متعهد شدند که که طی امروز و فردا  شاهرخ را به سالن ۱۲ بند ۴ که مخصوص زندانیان سیاسی است منتقل کنند، شاهرخ به دنبال درخواست دریافتی از جانب دوستان و خانواده‌اش و توافق بدست آمده در ساعت ۱۲ ونیم ظهر امروز سوم اردیبهشت ۱۳۹۳ پس از ۴۷ روز اعتصاب غذای خود را به پایان رساند.

پیش به سوی اتحاد بیش‌تر برای فشار بیش‌تر
پیش به سوی اعتراضات گسترده‌تر با شعار
کارگر زندانی، زندانی سیاسی آزاد باید گردد
کمیته حمایت از شاهرخ زمانی

پیام جدید شاهرخ زمانی از زندان گوهر دشت بند 3 سالن 8

در این پیام صوتی شاهرخ مختصری از وضعیت خود و اعتصاب غذای 47 روزه اش صحبت می کنند 

برای تماشای این کلیپ ایجا را کلیک کنید 


video



سه‌شنبه ۲ اردیبهشت ۱۳۹۳ ه‍.ش.

آخرین اخبار از وضعیت شاهرخ زمانی




شاهرخ زمانی فعال سندیکایی که روز ۲۵ فروردین پس از ۳۸ روز اعتصاب غذا و در پی اعتراضات جهانی از زندان قزلحصار به زندان رجایی‌شهر برگردانده شده بود، در آن‌جا نیز به جای بند سیاسی به سالن ۸ اندرزگاه ۳ که مخصوص زندانیان محکوم به اعدام بوده و وضعیتی بسا اسفناک‌تر از زندان قزلحصار دارد منتقل شده است.
وی که امروز ۳ اردیبهشت ماه ۱۳۹۳ در روز چهل و هفتم اعتصاب غذای خود قرار دارد از تاری دید، کاهش بش از ۲۳ کیلو از وزن، سرگیجه و درد عضلانی رنج می‌برد.
در حالی که مسولان بهداری تاکید کرده‌اند که وی هر روز بایستی تحت معاینه قرار گیرد، مسولان زندان از انتقال وی به بهداری خودداری کرده و تنها در صورتی که وضعیت وی بسیار وخیم شود او را به بهداری منتقل می‌کنند.
در حالی که مردانی، رییس زندان، در پی تذکرات زندانیان سیاسی سالن ۱۲ زندان رجایی‌شهر کرج با بیان این نکته که شاهرخ زمانی را به بند سیاسی برخواهد گرداند اما پیش از آن تا هر زمان که بخواهد او را در بند خطرناک نگه می‌دارد تا همگان بدانند که نظام شکست‌ناپذیر است! مسولان اندرزگاه ۳ نیز هر روز وی را از اتاقی به اتاق دیگر منتقل می‌کنند و آزار و اذیت وی هم‌چنان ادامه دارد.
شایان ذکر است، زندانیان اندرزگاه ۳ همگی محکوم به قصاص بوده و تنها  در روز سه‌شنبه ۲ اردیبهشت ماه ۵ تن از آنان به دار آویخته شدند. طبق گزارش‌های واصله، اعدام‌ها در این اندرزگاه هر سه‌شنبه جریان دارد و علاوه بر جنایتی که در حق خود زندانیان اعدامی است باعث شکنجه‌ی طاقت‌فرسای روحی دیگر زندانیان نیز می‌باشد.

اطلاعیه کمیته پیگیری در حمایت از شاهرخ زمانی

شاهرخ زمانی کارگر نقاش وعضو هییت موسس سندیکای نقاشان وعضو شورای نمایندگان کمیته پیگیری ایجاد تشکلهای کارگری درمورخه 25/1/92به زندان گوهر دشت کرج بازگردانده شد.وایشان اعتصاب غذای خود را شکست.او دران مدت بسیار ضعیف و20 کیلو وزن کم کرد.درمورخه 26/1/92  مجددن او را به بند 3 سالن 8
بند زندانیان در انتظار اعدام منتقل گردید. رییس زندان اعلام کرد که  "من شاهرخ زمانی را باید  وادار به تمکین کنم." شاهرخ زمانی با درخواست انتقال به بند سیاسی  مجددن دور دوم اعتصاب غذای خود را  شروع کرد. ما  اعلام می کنیم  که در خواست شاهرخ زمانی  حق اوست و در  ضمن  در چارچوب ایین نامه زندانهاست.
 
لذا  مسئولین زندان، قوه قضاییه و دولت مسئول  جان این زندانی است. او باید فوری به بند 4 سالن 12 بند زندانیان  سیاسی  منتقل گردد.
ما  از کارگران سراسر دنیا و از سازمانها واتحادیه های کارگری
وسازمانهای مدافع حقوق بشری میخواهیم که برای  درخواست شاهرخ زمانی و همچنین ازادی او   و  محمد جراحی و بهنام ابراهیم زاده اعضای کمیته پیگیری ورضا شهابی و بقیه کارگران زندانی   تلاش  نمایند.

   
کمیته پیگیری ایجاد تشکلهای کارگری ایران

3/2/1393


امیر جواهری لنگرودی: با همه توان ازجان وهستی شاهرخ زمانی کارگر زندانی پشتیبانی نماییم!

امیر جواهری لنگرودی

با همه توان ازجان وهستی  شاهرخ  زمانی  کارگر زندانی پشتیبانی نماییم!
amirjavaheri@yahoo. com
پیام‌های رسیده شاهرخ زمانی ازپشت میله‌های زندان گویا و رسا هست. به‌‌ همان گونه که درپیامش گفته بیشتر از سی روزه که از اعتصاب غذاش می‌گذرد. برای کسانی که شاهرخ زمانی رانمی شناسند باید گفت: شاهرخ عضو «هیات موسس سندیکای کارگران نقاش و تزیینات تهران و حومه» و «کمیته پیگیری ایجاد تشکل‌های کارگری» است. شاهرخ به تاریخ هفده اسفند سال۹۲ درحمایت ازاعتراضات عده‌ای از دراویش زندانی درزندان گوهر دشت کرج، به همراه آن‌ها دست به اعتصاب غذا زد. بهنام ابراهیم‌زاده، دیگر فعال کارگری زندانی هم، دره‌مان روز درحمایت از دراویش اعلام اعتصاب غذا کرد، اما سه روز بعد ازاعتصاب غذا، مدیریت زندان بدون مقدمه وبدون هیچ توضیح ودلیلی، شاهرخ زمانی رابطورناگهانی به زندان قزل حصارمنتقل کرد. شاهرخ در اعتراض به این اقدام غیرانسانیِ مسئولان زندان و با خواست برگشت به زندان گوهر دشت کرج، همچنان به اعتصاب خودش ادامه می‌دهد. دراین مدت اوهشت روزرا در سلول انفرادی گذراند. در طول اعتصاب به دلیل بدترشدن وضع سلامتی‌اش چندین بار به او سرم وصل کرده‌اند. همانطور که در پیامش است. طی یک ماه اخیر ۲۰ کیلو وزن کم کرده است. در معرفی شاهرخ زمانی باید افزود وی درابتداء به همراه محمد جراحی فعال کارگری وعضو کمیته پیگیری ایجاد تشکل‌های کارگری سه سال پیش دستگیرشد. بعد در شعبه یک دادگاه انقلاب اسلامی تبریزبه اتهامات کلیشه‌ای، «اقدام علیه امنیت ملی»، «تشویش اذهان عمومی» و «تبلیغ علیه نظام» به یازده سال حبس تعزیری محکوم تا به امروز چندین بار او را از زندانی به زندان دیگرتبعید گردند. ازجمله اززندان مرکزی تبریزشاهرخ را به زندان یزد تبعید کردند. بعد دو باره به تبریز بر گردانند و بار سوم اززندان مرکزی تبریزبه زندان گوهردشت کرج والان هم دزدانه به زندان قزل حصارتبعید شده است. درپروسه انتقال او باید گفت: شاهرخ ازحدود دو سال و نیم پیش برای اجرای حکم ضد انسانی‌ای که برایش صادرکردند به زندان گوهردشت کرج منتقل شد و تا الان درحبس به سر می‌برد. اعتصاب غذای طولانی مدت شاهرخ زمانی نگرانی برای سلامت جسمی‌اش را بیشتر کرده، تا جایی که اعضاء خانواده‌اش درپیامی خطاب به او با زبانی مشحون از نگرانی، نوشتند: شاهرخ جان خواهش می‌کنیم اعتصاب غذات رو بشکن. پیام ازطرف مادر، پدر، فامیل‌ها و دوستان شاهرخ زمانی امضا شده است. اعتصاب غذای طولانی شاهرخ زمانی که سلامتی وجانش را به خطر انداخته، توجه به چند نکته را برای فعالین کارگری وهمه کسانی که دل در گروی آزادی و عدالت اجتماعی دارند را در مرکز توجه قرارمی دهد.
اول اینکه جمهوری اسلامی مسئول سلامتی و حفظ جان شاهرخ زمانی کارگرزندانی است. رژیم اسلامی به هیچ وجه و تحت هیچ شرایطی هم نمی‌تواند اززیر بار این مسئولیت شانه خالی کند. این امرنه فقط درمورد شاهرخ زمانی بلکه درمورد سایر فعالین کارگری زندانی هم که هر کدام به شکلی زیر فشار قرار دارند، صدق می‌کند. شاهرخ زمانی طی پیام‌هایش از زندان، فعالین کارگری و تشکل‌های مستقل کارگری رو مخاطب قرارمیدهد. از اینرو با توجه به وضعی که شاهرخ بعد از یک ماه اعتصاب غذا ی زندان دارد، لازم استکه همه فعالین کارگری درداخل وخارج از کشور تلاش کنند تا کارزارگسترده و هر چه موثرتری در اعتراض به جمهوری اسلامی و با خواست آزادی بی‌قید و شرط شاهرخ زمانی و همه فعالین کارگری زندانی سازماندهی گردد. همچنین لازم است درآستانه اول ماه مه، روزجهانی کارگر، حمایت ازفعالان کارگری زندانی و مبارزه برای آزادی یکایک آن‌ها از محورهای اتحاد میان بخش‌های مختلف جنبش کارگری تلقی گردد؛ کمیته‌های مختلف تشکیل شود و فعالیت تمامی کمیته‌های موجود هم تقویت وگسترش پیدا کند. ما قبلا سابقه تشکیل این کمیته‌ها را داشته‌ایم. ازجمله؛ «کمیته دفاع از رضا شهابی» و «کمیته دفاع ازبهنام ابراهیم‌زاده» و خود «کمیته حمایت از شاهرخ زمانی» ودیگری «کمیته حمایت از فعالان کارگری زندانی در مهاباد». امروز شرط موفقیت این کمیته‌ها در درجه اول به اینستکه؛ همه گرایشات در جنبش کارگری بتوانند در آن‌ها بدور از سکتاریسم و فرقه گرایی گرد هم بیاند. متقابلا کمیته‌های حمایتی، ازهمه فعالان کارگری فارغ از هرنوع گرایش خاص فکری و سیاسی و گروهی حمایت نمایند. در حمایت از فعالین کارگری زندانی، بخصوص ما که در خارج از کشور زیر تیغ سرکوب نیستیم، واقعا باید تلاش کنیم که پژواک صدای مظلومیت شاهرخ و همه شاهرخ‌ها باشیم و نگذاریم که باندهای مافیایی و اطلاعاتی حاکم بر زندان‌های جمهوری اسلامی، سیاست رذیلانه نظام حاکم، امر زجرکش کردن فعالین کارگری در زندان‌ها را پیش ببرند.
ما الان در دوره‌ای هستیم که موج تازه‌ای از فشار و محرومیت بر لایه‌های پائین جامعه تحمیل می‌گردد. گرانی قیمت‌های آب و برق و گاز در سال جدید مضمون این موج تازه است. همین الان دارند سبک وسنگین می‌کنند که چگونه و به چه روش‌هایی یارانه‌های نقدی را هم جمع کنند. حاکمان جمهوری اسلامی می‌دانند که نارضایتی از سیاست‌های جدید ریاضتی آنان در میان لایه‌های محروم وتهیدست، کارگران و زحمتکشان بالاست. بی‌دلیل نیست که آدمی با مشخصه محسنی اژه‌ای سخنگوی قوه قضاییه رسما تهدید می‌کند که حکومت در برابر پیشروی اعتراضی کارگران سکوت نکرده و معترضین را مجازات می‌نماید. جمهوری اسلامی می‌داند که اگرقرارباشه بهره برداری از نارضایتی گسترده فعلی در میان بخش‌های مختلف مزد و حقوق بگیران، از انحصار باندهای فاشیستی خودشون به بیرون فزونی پیدا کند، این فعالین کارگری هستند که این ظرفیت رو دارند که برای وصول مطالباتشان به میدان بیایند. رژیم به درستی می‌داند که نارضایتی موجود در میان مردم اگر مستقل از حکومت سازمان پیدا کند، کارشون ساخته است و به همین دلیل سیاست جلوگیری از ایجاد تشکل‌های مستقل کارگری را، همچنان و به هر قیمت در دستورخویش دارند. احضار‌ها، به بند کشیدن‌ها و زجرکش کردن فعالین کارگری اسیر، بخشی از همین سیاست شناخته شده آنان است. بنابراین کارزارهای حمایتی برمحور آزادی بی‌قید و شرط همه فعالین کارگری زندانی، کمترین نتیجه‌ای که از خود بجا می‌گذارد اینستکه فضا را برای فعالیت و اقدام در جهت سازماندهی مستقل نارضایتی موجود در میان کارگران و زحمتکشان از اینکه هست خیلی بد‌تر نکند؛ موقعیت فعالین کارگری اسیر را زیر نور افکن برده و می‌تواند حاکمیت را وادار به عقب نشینی سازد. یادمون نرود که برجسته کردن این امر یعنی رونمایی ازوضعیت زندانیان کارگر؛ آنگونه که یادآور شدیم؛ در روزهای اول ماه مه ۹۳ در سراسر جهان و در قرار‌ها و پیکارهای خیابانی و شب‌های همبستگی اهمیت ویژه‌ای خواهد داشت.
اما آن نکته اصلی که باید بدان اشاره داشت اینستکه؛ اعتصاب غذا سنگین، آنهم درون زندان جمهوری اسلامی مایه گذاشتن از جان هست؛ گذشتن از حق حیات هست که گوهر وجود آدمی و علت هستی او به حساب می‌آید. فراموش نباید بکنیم که شاهرخ زمانی حق حیاتش را برای حمایت از حق دراویش زندانی در طبق اخلاص گذاشت. این در جامعه ما که نظام حاکم، مسخ انسان‌ها از هویت انسانیشان و تبدیل کردن آن‌ها به توده‌ای هویت باخته و توهم زده را دنبال می‌کند، ارزش مبارزراتی برجسته‌ای رابه نمایش می‌گذارد. برای همین اقدام شاهرخ زمانی، فلاسفه عصر روشنگری و مروجین انسان گرایی و بعد‌ها حامیان حقوق بشر کتاب‌های زیادی نوشته‌اند. همین ارزش در اعماق ضمیر ما ایرانیان هم هست و شاید بار‌ها هم پیش خودمون زمزمه کرده‌ایم که: «چو عضوی بدرد آورد روزگار، دگر عضو‌ها را نماند قرار». ویا بقولی دیگر؛ «توکز محنت دیگران بی‌غمی، نشاید که نامت نهند آدمی» می‌خواهم یاد اورگردم: دفاع از حق شاهرخ زمانی، دفاع از آزادی بی‌قید و شرط او و همه فعالین کارگری اسیر تنها نمی‌تواند مساله فعالین کارگری، یا تشکل‌های مستقل کارگری، یا نهادهای کارگری در سطح بین المللی تلقی گردد. اگر انسان هستیم، اگر حقوق پایه‌ای انسانی را نه فقط برای خودمون که برای همه انسان‌ها می‌خواهیم، ناگزیر هستیم نسبت به وضعیت سخت شاهرخ زمانی اعتراض کنیم. و هر طور که می‌توانیم در این مسیر کمک کنیم.
نکته آخر برمی گردد به خود شاهرخ زمانی. هدف‌های مهم و اساسی که او به خاطرش سلامتی و جانش رو به خطر انداخته است. جامعه ما برای استمرارمبارزه، به انسان‌هایی مثل او احتیاج دارد. جنبش کارگری به مبارزان استوار و ثابت قدم که از درون طبقه ما برخاسته باشند و با همه وجودشان ریشه اصلی مصائب اجتماعی و راه رهایی از اون‌ها را درک کرده باشند، بشدت احتیاج دارد. انسان‌هایی از نوع شاهرخ زمانی‌ها، رضا شهابی‌ها و بهنام ابراهیم‌زاده‌ها، محمد جراحی‌ها، رسول بداقی‌ها، شیت امانی‌ها، پدرام نصرالهی‌ها وده‌ها فعال کارگری دیگر در درون و بیرون زندان به سادگی ساخته نشده‌اند که به همین سادگی مشعل جانشان را در یک تندپیچ سرد و بیرحم استبداد سیاه خاموش بسازند.
به همین دلیل تمایل قلبی‌ام را بعنوان یک فعال سوسیالیست و مدافع جنبش کارگری درهم صدایی با خانواده و دوستان و یاران شاهرخ و برای‌‌ همان هدف‌هایی که او در پیامش اعلام کرده، می‌گویم و می‌نویسم و برزبان می‌رانم و به سهم خودم تاکید می‌ورزم که او به اعتصاب غذایش پایان ببخشد تا بتوان این مبارزه دشوار را به شکل توامان به پیش برد.
دوشنبه ۲۵ فروردین ۱۳۹۳ برابر با ۱۴ آوریل ۲۰۱۴


حمایت کنفدراسیون کارگران و اتحادیه‌ی نقاشان سوئد از شاهرخ زمانی - متن انگلیسی

LO and The Swedish Painters' Union urge release of Shahrokh Zamani

 A jailed union active member, painter Shahrokh Zamani, a member of the Founding Board of the Syndicate of Painters of Tehran and the Committee to Pursue the Establishment of Workers Organizations, has been on hunger strike since 8 March.

Health at risk

As a result of his hunger strike, Shahrokh Zamani has been moved from Gohar Dasht Prison to the much harder Ghezel Hesar Prison in Karaj, where he was  recently held in solitary confinement.

Shahrokh Zamani has lost 17 kilos and his condition is now critical.

Appeal to end hunger strike

The Iranian trade union champion was arrested in June 2011 as a result of his efforts to organise workers. He was then sentenced to 11 years in prison for, as it was said, having acted against national security.

LO and The Swedish Painters' Union realize that the situation and the wretched conditions in the prison leave few protest opportunities besides hunger strike. However, we still wish to appeal to Shahrokh Zamani to stop his action, says Leif Isaksson, international secretary at LO.

Zamani is very important to the future trade union movement in Iran and needed in its future work. It would be in every way unfortunate to risk his health.

Iran violates human rights

LO and The Swedish Painters' Union condemn the Iranian regime's inhumane way of treating people. They call upon President Hassan Rouhani to show respect for human rights by immediately releasing the imprisoned trade union activists.

Furthermore, they demand that President Rouhani takes measures to put an end to intimidation, harassment and persecution of union activists in Iran and to ensure the observance of ILO conventions.

Protest

Send your protests letters to: info@leader.ir, info@judiciary.ir, iran@un.int; rouhani@csr.ir ; ijpr@iranjudiciary.org, info@dadiran.ir, office@justice.ir, support@irimlsa.ir; info@humanrights-iran.ir; avaei@Dadgostary-tehran.ir; bia.judi@yahoo.com; info@mlsa.ir; larijani@ipm.ir;

Twitter: @khamenei_ir; @HassanRouhani

cc: info@workers-iran.org

لینک منبع:
http://www.lo.se/english/news/lo_and_the_swedish_painters_union_urge_release_of_shahrokh_zamani#.U1ZgZ-V6crw.facebook

Shahrokh Zamani transferred to Rejai Shahr prison’s infirmary

After 44 days on hunger strike Shahrokh Zamani’s physical condition deteriorated further and he was transferred to the infirmary of Rejai Shahr prison in Karaj on April 20.

Since he has lost 22kg, one of Shahrokh’s former fellow prisoners at first did not recognise him and was shocked to see him in this state. According to reports from Rejai Shahr prison Shahrokh is very weak and is also suffering from some vision loss due to the continuing hunger strike.

We appeal to all trade unionists, socialists, women’s, students’ and LGBT activists, to call on the blood-soaked Iranian regime to release Shahrokh Zamani and all other class-war prisoners immediately and unconditionally. We hold the Iranian regime’s officials responsible for the well-being of imprisoned labour activists like Shahrokh and they will one day be held accountable for their crimes against the working class.

Iranian Workers’ Solidarity Network
 21 April 2014

HRANA News Agency: A jailed trade unionist in critical health condition

HRANA News Agency – Shahrokh Zamani has been transferred to the clinic of Rajai Shahr Prison on April 19th and 20th.

According to the report of Human Rights Activists News Agency (HRANA), Shahrokh Zamani had ended his hunger strike after 39 days after being transferred to the political prisoners’ ward, however the authorities transferred him to the non-political prisoners’ ward after only one day and he began his hunger strike again demanding to be returned to the political prisoners’ ward in Rajai Shahr Prison.

The imprisoned trade unionist was transferred to the clinic on April 19th and 20th because law blood pressure but he rejected to get any serum and returned to the ward.

Shahrokh Zamani had started his hunger strike on March 8th in solidarity with Gonabadi Dervishes. After being exiled to Ghezel Hesar Prison he continued his hunger strike for 39 days demanding to be returned to the political prisoners’ ward in Rajai Shahr Prison in Karaj until April 14th when the authorities returned him to Rajai Shahr Prison.

He was transferred to the hall 12 of Rajai Shahr Prison where the political prisoners are kept after spending 24 hours in Quarantine however the authorities transferred him to the hall 8 of ward 3 known as dangerous prisoners’ ward after couple of hours. As a result he began his hunger strike since April 15th once again.

After being on hunger strike for more than 45 days he has lost 23 kilos and is suffering from weak eye sight and low blood pressure.

Shahrokh Zamani the member of provisional board for reopening of House-Painter Workers’ Union and the Follow-up Committee to Set up Free Labor Organizations has been arrested on June 8, 2011 in Tabriz and sentenced to 11 years in prison.

دوشنبه ۱ اردیبهشت ۱۳۹۳ ه‍.ش.

رادیو زمانه: شاهرخ زمانی به بهداری زندان منتقل شد


شاهرخ زمانی، فعال کارگری زندانی، در پی از سر گرفتن اعتصاب غذای خود و وخامت وضعیت جسمی، طی روزهای شنبه و یکشنبه، ۳۰ و ۳۱ فروردین‌، به بهداری زندان رجایی‌شهرکرج منتقل شده است.

به‌گزارش هرانا، تارنمای «مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران»، شاهرخ زمانی روزهای شنبه و یکشنبه، بر اثر افت شدید فشار خون به بهداری زندان رجایی‌شهرکرج منتقل شد ولی اجازه تزریق سرم را به پزشکان بهداری نداد و به بند خود بازگشت.

این فعال کارگری از روز ۱۷ اسفندماه در همبستگی با دراویش زندانی دست به اعتصاب غذای سه روزه زد، اما پس از تبعید به زندان قزل‌حصار کرج از روز ۲۰ اسفندماه اعتصاب غذای خود را با درخواست بازگشت به بند سیاسی زندان رجایی‌شهر کرج به‌شکل نامحدود ادامه داد و تا روز ۲۵ فروردین که به زندان رجایی‌شهر بازگشت به مدت ۳۹ روز در اعتصاب غذا به‌سر برد.

وی روز ۲۶ فروردین‌ماه پس از سپری کردن ۲۴ ساعت در قرنطینه زندان رجایی‌شهر به سالن ۱۲ این زندان وارد شد اما پس از چند ساعت مسئولان زندان وی را به بند زندانیان عادی و خطرناک منتقل کردند.

وی که پس از ۳۹ روز اعتصاب غذا تنها ۲۴ ساعت بود که اعتصاب غذای خود را شکسته بشدت وزن کم کرده و با تاری دید و افت فشار خون مواجه شده است.

شاهرخ زمانی عضو هیأت مدیره کمیته پیگیری برای ایجاد تشکل‌های مستقل کارگری و هیأت بازگشایی سندیکای کارگران ساختمان و نقاشان است و پس از آن‌که در ۱۸ خردادماه ۱۳۹۰ در تبریز بازداشت شد به ۱۱ سال زندان محکوم گردید.

متن پیاده شده‌ی پیام شاهرخ زمانی به سازمان جهانی کار


در آستانه‌ی اول ماه می، خطاب به سازمان جهانی کار،
جناب دبیر کل محترم سازمان جهانی کار،
من شاهرخ زمانی، عضو سندیکای کارگران نقاش ساختمان به هم‌راه ده‌ها نفر از فعالین سندیکایی مانند رضا شهابی، بهنام ابراهیم‌زاده، محمد جراحی، رسول بداقی و دیگر هم‌رزمان به خاطر عضویت و تلاش برای ایجاد تشکل‌های مستقل سندیکایی و دفاع از حق تشکل و حق اعتصاب به عنوان یگانه وسیله‌ی دفاع مشروع و قانونی از سطح زندگی و مطالبات کارگران و مزدبگیران توسط جمهوری اسلامی بدون حکم قضایی و سند اتهامی دستگیر و با حبس‌های سنگین سال‌هاست که در بدترین وضع شکنجه‌ی روحی و جسمی در مخوف‌ترین زندان‌های غیراستاندارد و خارج از قوانین تعریف شده‌ی خود حکومت از لحاظ تغذیه، بهداشت، درمان، فضای زندگی و هواخوری، منع ارتباطات عاطفی با خانواده مانند ملاقات حضوری، مرخصی، تلفن و مکاتبه نگه‌داری می‌شویم. به طوری‌که رضا شهابی و محمد جراحی علی‌رغم ضرورت مراقبت‌های پزشکی شدید و درمان و عمل جراحی هم‌چنان با سماجت مسولین در اسف‌بارترین وضعیت [و در معرض] مرگ تدریجی قرار دارند. خود من با حبس سنگین ۱۱ سال با گردانده شدن در چندین زندان الان نیز پس از نگه‌داری در زندان مواد مخدر قزلحصار و در نقض آشکار قوانین سازمان زندان‌ها در تفکیک جرایم توسط جمهوری اسلامی در بدترین بند زندان رجایی‌شهر که صدها زندانی اعدامی در دسته‌های ۱۰ تا ۱۲ نفره بدون وکیل اعدام می‌شوند با شکنجه‌ی روحی و جسمی زنده به گور می‌شوم. به طوری که اطلاع دارید چندی پیش افشین اسانلو فعال سندیکایی در این زندان تحت شرایط فوق جان سپرد. در حالی که جمهوری اسلامی به علت عضویت در سازمان جهانی کار، متعهد به رعایت و اجرای قوانین آن مخصوصا مقاوله‌نامه‌های ۹۸ و ۸۷ می‌باشد.
اما این حکومت نه تنها این قوانین را رعایت نمی‌کند بل‌که با نابودی اشتغال از طریق قراردادهای سفید امضا و موقت در بردگی کامل کارگران، تصویب دستمزدهای یک چهارم خط فقر، برداشتن گمرکات مرزی و واردات کالاهای بنجل و نابودی گسترده‌ی کار و تولید و بیکارسازی میلیونی، از بین بردن تامین اجتماعی و تامین بهداشت و درمان، آموزش، تحصیلات و خدمات عمومی، به بهای ثروت‌اندوزی و کیسه‌ی پول مافیای ثروت و قدرت، حذف یارانه‌ها و گرانی و تورم نجومی، نابودی و حذف قوانین حمایتی و خدمات حمایتی از پنجاه هزار خانوار کارگری به عنوان مولدین تمامی ثروت‌های جامعه به هم‌راه تمامی مزدبگیران در فلاکت‌بارترین وضع ممکن قرار دارند.
در چنین اوضاعی حق تشکل و حق اعتصاب را به عنوان تنها وسیله‌ی مقاومت و مبارزه با این سیاست‌های ضدکارگری از آنان سلب کرده در کارخانجات و موسسات بزرگ از طریق حراست و بسیج حکومت نظامی برقرار کرده، اعتصابات و اعتراضات را با سرکوب، اخراج، زندان‌ و حبس‌های طویل‌المدت جواب داده، بزرگداشت اول ماه می را گناه کبیره حساب می‌کند و با صدها سیاست سرکوب‌گرانه‌ی دیگر جلوی هرگونه فعالیت قانونی را می‌گیرد. این سیاست‌ها در کنار گرانی، تورم و بی‌کاری گسترده و ندادن دست‌مزدهای معوقه‌ی کارگران، تعطیلی موسسات تولیدی بزرگ، در کنار تعیین دستمزدهای یک چهارم خط فقر و تحمیل بردگی از طریق قراردادهای سفید امضا و موقت و نبود کوچک‌ترین قوانین حمایتی مانند بیمه‌ی بی‌کاری و حق اعتصاب و تشکل، تیر خلاص به کارگران و مزدبگیران و به معنی گرسنگی شیرخواره‌ها و فرزندان ستم‌دیده‌ها، فروپاشی خانواده‌ها و طلاق و تن‌فروشی می‌باشد.
جناب رییس،
در آستانه‌ی اول ماه می، روز جهانی کارگر و در شرایطی که کارگران جهان خود را برای برگزاری شکوهمند آن برای رسیدن به خواسته‌های قانونی و برحق خود آماده می‌کنند، مرا به جرم عضویت در سندیکا در دفاع از حقوق ۸ میلیون کارگران ساختمانی و ۵۰ میلیون خانواده‌ی کارگران ایران، به بدترین بند زندانیان محکوم به اعدام و در حال اجرای حکم تبعید کرده‌اند.
من با ۴۴ روز اعتصاب غذا و ۲۱ کیلو لاغری در اعتراض به این مساله در وضع وخیم و پریشانی قرار دارم. از جناب عالی و سازمان جهانی کار می‌خواهم در راستای وظایف قانونی و انسانی خود با فشار بر جمهوری اسلامی جلوی این همه قانون‌شکنی، خفقان و سرکوب را گرفته و آن را وادار به تمکین از قوانین و کنوانسیون‌های مورد امضا و عضویت خود بکنند. از جمله به رسمیت شناختن حق ایجاد تشکل‌های مستقل کارگری، حق اعتصاب و اعتراض، حق تعیین قانون کار توسط نمایندگان واقعی کارگران، برچیدن نهادهای امنیتی و مسلح مانند حراست و بسیج از موسسات بزرگ تولیدی و خدماتی، لغو قراردادهای موقت و سفید امضا و ایجاد اشتغال دائم، به رسمیت شناختن امضای قراردادهای دسته‌جمعی توسط کارگران و نمایندگان واقعی آنان و دیگر خواسته‌های برحق کارگران.
ریاست سازمان جهانی کار،
جمهوری اسلامی متعهد به اجرا و قبول تمامی خواست‌های مشروع و قانونی فوق می‌باشد، در غیر این صورت سازمان جهانی کار موظف به اجرای موارد تنبیهی از جمله اخراج آن [به دلیل] قانون‌شکنی علنی می‌باشد.
با آرزوی شادکامی و پیروزی روزافزون برای کارگران
با آرزوی پیگیری خواسته‌های قانونی فوق
۱ اردیبهشت ۱۳۹۳
زندان رجایی‌شهر کرج – بند غیرسیاسی زندانیان در حال اعدام
فعال سندیکایی – شاهرخ زمانی